چه سرنوشت غم انگیزی، که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت، ولی به فکر پریدن بود 

زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را

ولیکن پوست خواهد کند ما یک لا قبایان  را 

صورت اندیشه ام سیلی ز دریا می خورد

آخرین برگ از کتاب آب ها تا می خورد

بی تابم آنچنان که درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته ای، چنانکه تپیدن برای دل

یا آنچنانکه بالِ پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی، می آفرینمت

چونانکه التهاب بیابان سراب را