هشتمین جلسه "وزن در شعر نو فارسی"، همچون هفته پیش به سهراب سپهری اختصاص داشت. باقری در ابتدای جلسه سپهری را نماد سلوک طبیعی دانست و تاکید کرد که منظور از سلوک تحت تاثیر عرفان بودن نیست و منظور از طبیعی بودن این سلوک نیز گرایش آن به طبیعت نیست. بلکه حرکت شاعر از مرکز دایره به سمت محیط آن است. حرکتی رشد یابنده که این حرکت، حرکتی خطی نیست که از نقطه ای آغاز شود تا بتوان شاعر را با نقطه ی ابتدای حرکت سنجید. وی یادآوری کرد شعر سپهری را نباید بیان شاعرانه عرفان دانست.
سپس برای پرداختن به وزن در شعرهای سپهری از مجموعه ی "شرق اندوه " آغاز کرد. بنا به اعتقاد ساعد باقری اشعار در این مجموعه به ترتیب سرده شدن چیده شده اند زیرا هر چه به انتهای کتاب نزدیک می شویم شعرهای بهتری می خوانیم. وی شعرهای انتهایی دو مجموعه شعر ابتدایی سپهری را مقدمه ی استفاده از وزن دانست که در این مجموعه تکامل می یابد. سپهری در مجموعه های پیشین خود به وزن مقید نبوده اما از ریتم نیز خارج نمی شود.
باقری ادامه داد اگر چه مجموعه ی "شرق اندوه " به اندازه ی مجموعه های بعدی مورد استقبال قرار نگرفت اما نقطه آغازی به سمت جدا کردن سپهری به عنوان شاعری نوآور از شاعران دوران خود بود. پس از این مجموعه، در مجموعه "صدای پای آب" سپهری در سطر نویسی به سبک شعر نیمایی مقید به قرار گرفتن هر مصرع در جای خودنیست. وی اضافه کرد: در این مجموعه می توان تناسب وزن با آنچه شاعر بیان می کند را به خوبی احساس کرد. در هیچ کجای شعر وزن را دست اندازی برای زبان نمی بینید و گاهی اصلا آن را احساس نمی کنید. باقری توضیح داد که بسیاری از قسمت های این شعر به شکل ضرب المثل در آمده است. در مجموعه بعدی یعنی مجموعه "مسافر" سپهری از وزن :مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلات استفاده کرده و تقریبا تمامی سطرها به این وزن پایبند هستند. این وزن صمییتی در بیان مفاهیم سخت و فلسفی ایجاد کرده که وقتی شعرها را می خوانید گمان می کنید که این مفاهیم به همین راحتی هستند! سپهری در مجموعه ی "حجم سبز" بیشتر از وزن فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلات استفاده کرده. وی از این وزن به عنوان عامل تقویت کننده برای شعر در جهت نو استفاده می کند. به زعم ساعد باقری شعرهای فروغ قابلیت پیگیری و فرمول نویسی را به لحاظ وزنی داراست هر چند خود شاعر به زیبایی از پس این کار برآمده است. اما شعر سهراب این قابلیت را ندارد. سهراب حتی در قطع وزن خود را محدود نکرده است. مجموعه بعدی سپهری با فاصله حدودا ده ساله از مجموعه پیشین او به چاپ می رسد. او در این فاصله شکل دریافت خود را از وزن از دست نداده است اما از شکل استقبال از جنس زبان خود خسته شده است. او در این مجموعه می کوشد به ساده ترین وجه نگاه برسد ولی پیچیدگیهای حرفها و مفاهیم کمتر این اجازه را به او می دهد. او مدام در تلاش است تا به زبانی برسد که بتواند مفهوم مورد نظر خود را برساند. او پس از ده سال به تجربه جدیدی در هستی شناسی رسیده بود که بسیاری او را به مفهوم آفرینی متهم کردند. سپهری از آن دست شاعرانی است که تجربه های نوی او در یک اثر در اثر بعدی به تکامل می رسد و شاید اگر روزگار به او فرصت می داد می توانست نوآوری در "ما هیچ ما نگاه" را هم به تکامل برساند. در پایان باقری تاکید کرد در روزگار ما که 100 شعر داریم و 10 نام آور، باز هم نمی توان امضای شاعر را پای شعرش دید ولی آیا در مورد شعر شاملو و سپهری می توان چنین حرفی زد؟ قابل ذکر است جلسه بعدی که روز سه شنبه 22 دی ماه برگزار می شود آخرین جلسه ی این دوره ی آموزشی است.
