• چهارشنبه 3 اسفندماه 1384حلقه مهر-27 بهمن

  انجمن شاعران ایران/ پنج شنبه/ حلقه مهر/ 27 بهمن 1384

  
  

  در حیات بی‌هوای ما
  که پای پیچکی پیچ می‌خورد مدام
  یک درخت دوست داشت جای ریشه‌های خسته‌اش
  دو بال بود
  راز ریشه‌های پیچک و درخت
  انتظار تلخ طعم یک اسارت مقدس است
  لحظه‌ای به بال‌های من نگاه کن
  من
  همان درخت پا برهنه‌ام
  که کفش‌های خیس و پاره‌اش
  زیر خاک‌های این حوالی غریب
  گم شده است
                                - سمانه صفا نسب
  «داستان پدر»

  
  

  دهانم نمی داد هرگز
  بوی تند سیگار عصر جوانی
  کجایی که یادت بخیر
  کنار پدر هیچ گاه
  نشد پای من از سر غفلتی هم دراز
  و شرمم مرا کشت
  که بر زانوی او سر سپارم به بالش
  و چیزی بخواهم به خواهش
  عجب داستانی!
  ***
  سبیل‌های نورس کنار لبم بود
  نگاهم نمی کرد
  و در لحظه‌ی سبز سربازی ام –
  - دید با تیغ ناسِت
  تراشیده‌ام صورتم را
  به من گفت: تلگراف بفرست
  و من بودم و لحظه‌های غم آلوده‌ی پادگانی
  کجایی جوانی!
  ***
  پدر برکت فصل‌ها
  پدر غربت نسل‌ها بود
  من از هیبت ساده‌ی چشم‌هایش
  به یک عصر از دست رفته
  به یک پنجره رو به کوی «سی تیر» -
  - زُل می‌زدم
  به یک روزگار پر از یاس
  به یک شمعدانی
  ***
  پدر با قنوتش گره خورده بود
  پشه بند او در حوالی خر پشته معنای –
  - یک زمزمه بود
  و هر سال شصت و دو روز
  دلش پیش هنگامه‌ی «القمه» بود
  و هر گاه قنسول مو قرمزی می‌گذشت –
  - از کنارش
  غمش می گرفت
  و در چشم‌هایش غباری پر از گریه‌های نهانی
  عجب ماجرایی، عجب داستانی!

  
  

                                  - حسن فرازمند